Het begin van het seizoen 2014/2015 is in aantocht. Enigszins gespannen van enthousiasme zit ik te trappelen. Dat eerste gala, dat eerste gevecht, die eerste bel, dat eerste publiek, die eerste spanning bij de vechters, de bond weer bij elkaar. Maar dan ineens realiseer ik me dat er ook mensen niet meer bij zullen zijn omdat ze er gewoonweg niet meer zijn. Willie Koetje (jurylid NOVER) en Dennis de Preter, ringspeaker en hoofdjury It’s Showtime. Tja, dat gebeurd ook allemaal. Het leven buiten de vechtsport gaat ook gewoon door. Ik ga er bij stilstaan, puur om het feit dat deze mensen veel, heel veel hebben betekend binnen onze sport.

“De dupe is de vechtsportliefhebber!”

Ik kan me nu al weer verplaatsen in wat er gebeurd rondom de ring. De aanvangstijd van het gala: “Halen we het wel of wordt het verdomme wéér een uur later?” Krijg ik te horen van de trainer/coach die vervolgens zelf 6 minuten na de aankondiging van zijn of haar partij met zijn N-klasse pupil komt oplopen over de catwalk alsof het Peter Aerts is. Nou, dan stel ik al heel snel de vraag: “Wat draag jij zelf als trainer dan bij om een gala gladjes te laten verlopen.

Wat was er eerder, de kip of het ei?” Als ik refereer naar promotors die het in de regel niet heel makkelijk krijgen in de toekomst gezien het beleid binnen de verschillende gemeentes, kun je jezelf de vraag stellen: “Is het het allemaal nog wel waard?” Een bak gezeur, een bak kosten, je doet het nooit goed, de kaartjes te duur, de kroketten te lauw en ga zo maar door. Maar waar ligt dat dan aan?

Als ik heel simpel de belangen van de promotor vertaal dan zijn dat de volgende in willekeurige volgorde: sportief gala, winstbejag, entertainment, status, reclame, onwetendheid. Dat zijn, denk ik, de meeste doelstellingen. Overkoepelend zijn te allen tijde de vechters. Maar werken de vechters nog wel mee aan hun eigen passie? De volgende denkwijze van een simpele ringspeaker. Ik kijk vanuit het promotors oogpunt ‘winstbejag’.

Een gemiddeld gala in Nederland kost €25.000. Dan hebben we het over de zaal, verlichting, personeel, de ring, de horeca, de tafel/stoelen, de beveiliging, de promotie, de bond, de speaker, de rondemissen, de arts, de vergunningen, de verzekeringen enzovoort. Maar bovenal de vechters! Want daar draait het gala om toch? (de kip of het ei). Maar zitten de vechters en de promotors nog wel op 1 lijn?

Als er vechters zijn die €5.000, – vragen voor een partij, hoeveel kaartjes moeten ze dan verkopen? Of hoeft dat niet? Moet dan de promotor die op basis van zijn vergunning 600 toegangsplaatsen mag verkopen maar in zijn buidel tasten?

Wanneer kun je dan geld vragen omdat je een professional bent? Omdat je een A-klasse vechter bent? Ben je dan professional als je twee weken van tevoren afzegt omdat je nog 10 kilo boven je afgesproken gewicht zit. Mag je afzeggen bij een promotor omdat je ‘persoonlijke’ sponsor jou geen geld geeft als hij krap bij kas zit terwijl de afspraak met de promotor al is gemaakt.

“Mijn vraag van buiten de ring: “Wat was er eerder, de kip of het ei?” Is de promotor minder goed voor de vechter of is de vechter minder goed voor de promotor? De dupe is de vechtsportliefhebber!

We gaan het zien dit seizoen!

Tom Wesselink