Er heerst al jaren een discussie over het gegeven voor welk land een vechtsporter dient uit te komen. Moet de persoon in kwestie het land vertegenwoordigen waar hij woont, werkt en traint, of geniet het land van herkomst de voorkeur? Het heeft 2 kanten.

Ik heb begrip voor iedereen die besluit om uit te komen voor hun geboorteland. Neem bijvoorbeeld Marokko. Dit land heeft een potje voor onkostenvergoedingen, een nationaal team en de sport is erkend door de overheid.

In Nederland heb ik 20 jaar geleden geprobeerd om van het (muay)thai- en kickboksen erkende sporten te maken, maar mijn woorden waren aan dovemansoren gericht. Dat is een tekortkoming aan het sportbeleid in Nederland. In Kroatiƫ en Portugal is dat me overigens wel gelukt.

Wat dat betreft zit je in Nederland alleen goed wanneer je sporten als tennis, schaatsen en zwemmen beoefent.

Degene die commentaar hebben op een ieder die besluit om voor een ander land uit te komen, moet zichzelf eens in hun schoenen plaatsen. Kom jij liever uit voor een land dat geen onkostenvergoeding betaalt en en waar de sport niet door de overheid erkend is? Of kom je liever uit voor een land waar je wel de erkenning krijgt die je verdient en er potjes zijn om bijvoorbeeld je reiskosten te vergoeden wanneer je in het buitenland moet vechten?

Wie zijn wij dan om te zeggen dat het niet hoort?