Iedereen die de ring instapt, is een winnaar. Ongeacht de uitslag van het gevecht mag een atleet trots op zichzelf zijn.

Het gevecht kan na een maandenlange voorbereiding al na enkele seconden voorbij zijn. Voor de één een hoogtepunt uit zijn carrière, voor de ander een enorme teleurstelling.

Hoe fijn is het dat dan dat er op zo’n moment een team achter je staat die met je meeleeft en zo nodig troost biedt. Dit lijkt vanzelfsprekend – de normaalste zaak van de wereld – maar in werkelijkheid valt het soms vies tegen.

Vooral kinderen zijn een gevoelige doelgroep. Bij hen komt alles dubbel zo hard binnen. Opmerkelijk genoeg is een groot deel van de trainers bij deze doelgroep vaak het meest fanatiek. Zij lijken zo op de overwinning gefixeerd dat ze hun gevoelens niet kunnen onderdrukken wanneer hun pupil verliest.

Er worden dan dingen geroepen als: ‘verdomme man, dat krijg je als je niks doet’ en ‘stop godverdomme met huilen!’

Wat is er toch mis met deze mensen? Hebben zij nou echt niet door dat zij een kind kunnen beschadigen?

Er is echter een andere vraag die me op zo’n moment nog meer bezighoudt.

Waar zijn in vredesnaam de ouders?!

opgetekend door Youri Loeffen