De meesten van ons weten het nog goed, de gouden tijden van de K-1. De beste kickboksers reisden jaarlijks uit alle uithoeken van de wereld af naar Japan met als doel: het meest prestigieuze kickbokstoernooi ter wereld winnen.

In die tijd ging er een heel traject aan vooraf om kampioen te worden. Voortrekkerij bestond toen nog niet. Nee, je moest jezelf kwalificeren en uiteindelijk vier partijen op dezelfde avond winnen om beslag te leggen op de felbegeerde titel en eeuwige roem.

Het mooie aan die tijd was dat er toen nog geen sprake was van de irritante schreeuw om titelgevechten.

Dat is in deze tijd wel anders. Er heerst nu een compleet andere mentaliteit onder het gros van de vechtsporters. Na een paar overwinningen – vaak op nietszeggende namen – denken zij dat ze direct voor een gevecht om de wereldtitel in aanmerking komen.

Het is bizar hoeveel er in een relatief korte tijd veranderd is. Iedere professional stelt zich natuurlijk als doel om wereldkampioen te worden. Echter, de manier waarop en het hautain gedrag botst in mijn ogen met hoe het in de realiteit zou moeten zijn.

opgetekend door Youri Loeffen